Ritverslag van 27/09/2026
Rit 31 – Dikkelvenne: de kraan nog één keer helemaal open
Aan alle mooie liedjes komt een einde. En zo stond zondag ook de laatste officiële rit van het seizoen op het programma.
Onze kopmannen Jeffrey, Fritz, Nikolaas en Tom Schepens hadden er duidelijk nog één keer goesting in. Het seizoen mocht dan wel op zijn laatste benen lopen, die van hen blijkbaar nog niet. De kraan werd voor de laatste keer helemaal opengedraaid en wie dacht dat de slotrit een rustig uitbolritje zou worden, kon dat idee al snel opbergen. Geen einde-seizoenkorting op de snelheid!
Na 67 kilometer, 285 hoogtemeters en een rijtijd van amper 1 uur en 55 minuten stond er uiteindelijk een stevig gemiddelde van 34,7 km/u op de teller. Van rustig uitbollen was dus bepaald geen sprake.
Alles leek netjes richting een probleemloos seizoenseinde te gaan… tot de rit bijna letterlijk en figuurlijk in mineur eindigde.
Ben kwam in de Uitbergsestraat ongelukkig op een steen terecht en schoof daarbij even weg. Een fractie van een seconde leek een onvrijwillige kennismaking met het asfalt onvermijdelijk, maar gelukkig bevond Jurgen zich op exact het juiste moment op de juiste plaats. Als menselijk tegengewicht hield hij Ben wonderwel recht. Newton zou er waarschijnlijk een volledige nieuwe bewegingswet aan gewijd hebben.
Ben bleef dus overeind, maar de steen had wél zijn sporen nagelaten: 'platten tuup'.
En daar verscheen voorzitter Stefaan op het toneel. Met veel bravoure, de zelfzekerheid van een Tourmecanicien en uiteraard de nodige deskundige blik nam hij de herstelling voor zijn rekening. De band werd vakkundig aangepakt en even later kon Ben opnieuw de baan op. Of het spektakel rond de herstelling minstens even groot was als de technische moeilijkheid ervan, laten we wijselijk in het midden.
Ben besefte intussen vooral hoeveel geluk hij had gehad. Niet veel later klonk dan ook uit volle borst: “Ik weet nu dat er een engelbewaarder bestaat.” Jurgen wist meteen wie er die dag voor die functie was aangesteld.
Ben recht, fiets recht, band hersteld en Jurgen bevorderd tot beschermengel. Eind goed, al goed.
Na al die sportieve inspanningen wachtte immers nog het belangrijkste onderdeel van de dag: de derde helft.
Onze sprint- én clubkampioen Fritz en bergkampioen Tom vonden dat hun truien en titels gevierd mochten worden en trakteerden de hele bende op heerlijke hamburgers van 'Caje's Burger'. En daar zegt een wielertoerist natuurlijk geen nee tegen. Zeker niet wanneer die hamburgers vergezeld worden van het nodige gerstenat.
Onder een ondertussen stralende zon werden de glazen gevuld, de hamburgers soldaat gemaakt en de sterke verhalen van het voorbije seizoen nog eens bovengehaald. Zoals dat hoort werden sommige beklimmingen daarbij vanzelf steiler, ontsnappingen langer en gemiddelde snelheden hoger naarmate de namiddag vorderde.
En zo kwam er een einde aan alweer een mooi seizoen.
Een seizoen van kilometers en hoogtemeters, van sprintjes en bergpunten, van sterke benen en mindere dagen, van lekke banden en een deskundige voorzitter, van beschermengelen op twee wielen, van sterke verhalen en vooral van veel plezier samen op de fiets én ernaast.
De fietsen mogen voor sommigen nu wat rusten.
De benen ook.
Proficiat aan onze kampioenen Fritz en Tom, bedankt voor de traktatie en bedankt aan iedereen die er opnieuw een prachtig seizoen van gemaakt heeft.
Het seizoen zit erop. De verhalen blijven.
Tot volgend jaar…
Samen uit, samen thuis — en dankzij Jurgen deze keer ook Ben.